Sinds ik Smeltende Stiltes afrondde, kwam mijn schildertraject langzaam tot stilstand (juli 2025). Het was een mentale en fysieke pauze die me dwong om stil te staan bij wat ik eigenlijk aan het doen ben.
Ik ben mijn werk opnieuw beginnen bekijken. Oude werken, studies, restmateriaal, schetsboeken, dragers… alles is opnieuw door mijn handen gegaan. Ik heb gesorteerd, gekeken, getwijfeld. Wat blijft, wat verdwijnt, wat kan herwerkt worden?.
In plaats van nieuwe ideeën om te zetten en op zoek te gaan naar nieuw materiaal, draai ik het om: wat heb ik hier al? En wat kan dat nog worden?
Mijn ‘archief’ wordt geen opslag meer, maar grondstof. Ik legde mezelf ook een duidelijke beperking op: minstens een jaar werk ik enkel met wat er al is.
Concreet ben ik gestart met het herwerken van mijn academische modelschilderijen. Ooit waren ze studie, nu breng ik ze van vlak naar volume. Plots ontstaat er iets anders: fragmenten die zich rond een vorm plooien, beelden die aan elke zijde verschuiven en abstracter worden.
Het is een experimentele fase. Een work in progress, in de meest letterlijke zin. Ik tast af, probeer, maak fouten. Sommige ingrepen werken niet, andere verrassen. De mozaïek bijvoorbeeld: daar bots ik nog op beginnersfouten, maar net dat zoeken maakt het interessant.
Wat me vooral boeit, is dat het werk opnieuw door mijn handen gaat. Dat het niet vastligt. Dat iets wat af leek, opnieuw opengebroken wordt.
Ik zie wel waar het naartoe gaat.