Categorie: Uncategorized

Wie me al wat langer volgt, weet dat mijn werk vaak vertrekt vanuit een impressie: een ervaring, plek of indruk die bijblijft en die ik via mijn werk wil vasthouden en herbeleven.

Na mijn reis door de Schotse Hooglanden waren het vooral de bijna oneindige variaties groen die me bijbleven.

Een kleur die me nooit echt aantrok

Opmerkelijk genoeg heeft groen me als schilder nooit bijzonder aangetrokken. Ik vond het altijd een moeilijke kleur. Maar misschien ligt net daar de uitdaging. Wat gebeurt er als ik een kleur die me niet vanzelfsprekend aantrekt, juist helemaal ga onderzoeken?

Met de pigmenten die al in mijn atelier aanwezig zijn, ben ik daarom aan de slag gegaan met aquarel en acryl. Ik schilder kleine kleurtegels en experimenteer met gelen, blauwen, groenen en aardetinten, door te mengen en kleuren in lagen over elkaar op te bouwen.

Zo groeit stilaan een eigen bibliotheek van groenen. En nu al ben ik verrast door de resultaten.

Waar dit onderzoek uiteindelijk naartoe gaat, laat ik nog even open en dat weet ik eigenlijk zelf niet.

Wordt vervolgd…

Kunstketen: een bijzondere ervaring van vertrouwen en samenwerking

De voorbije maanden nam ik deel aan Kunstketen, een uniek project binnen het Projectatelier van KADE Deinze.

Samen met zeven medestudenten en onze docent gingen we een artistieke uitdaging aan die niet vanzelfsprekend is: een eigen werk loslaten en het toevertrouwen aan een andere kunstenaar. Elk van ons vertrok vanuit een bestaand werk dat vervolgens door iemand anders werd verdergezet, aangevuld of getransformeerd.

Dat proces bracht heel wat vragen met zich mee. Hoeveel van jezelf blijft aanwezig in een werk wanneer een ander ermee aan de slag gaat? Wat gebeurt er wanneer verschillende artistieke stemmen elkaar ontmoeten? En hoeveel vertrouwen vraagt het om een werk uit handen te geven?

Voor mij werd Kunstketen verrijkend en grensverleggend. Vanuit mijn artistieke praktijk van het schilderen werd ik uitgedaagd om ook andere materialen te gebruiken.

De tentoonstelling vindt plaats in een tijdelijk ter beschikking gesteld pand van NERO Architecten in Deinze en kreeg ook aandacht in de pers. Nog te bezoeken in het weekend van 27 en 28 juni van 10 tot 18 uur, Tolpoortstraat 93, Deinze

📖 Lees het artikel in HLN:
https://www.hln.be/deinze/in-beeld-leerlingen-kade-brengen-kunstketen-naar-de-tolpoortstraat-ons-project-gaat-over-samenwerken-en-leren-loslaten~a0050e29/

🎥 Bekijk hier het filmpje van ons kunstboek:
https://www.youtube.com/shorts/lmqylMFkrDI

📚 Wie interesse heeft in het kunstboek kan het bestellen via de QR-code hieronder.

Je kan ook overschrijven op dit rekeningnummer: BE27 0014 8537 8073 op naam van Luminate

Vermeld bij je betaling zeker: Boek Kunstketen + je naam

Ik kijk met veel plezier terug op dit bijzondere project, waarin vertrouwen, loslaten en samenwerken centraal stonden.

Sinds ik Smeltende Stiltes afrondde, kwam mijn schildertraject langzaam tot stilstand (juli 2025). Het was een mentale en fysieke pauze die me dwong om stil te staan bij wat ik eigenlijk aan het doen ben.

Ik ben mijn werk opnieuw beginnen bekijken. Oude werken, studies, restmateriaal, schetsboeken, dragers… alles is opnieuw door mijn handen gegaan. Ik heb gesorteerd, gekeken, getwijfeld. Wat blijft, wat verdwijnt, wat kan herwerkt worden?.

In plaats van nieuwe ideeën om te zetten en op zoek te gaan naar nieuw materiaal, draai ik het om: wat heb ik hier al? En wat kan dat nog worden?

Mijn ‘archief’ wordt geen opslag meer, maar grondstof. Ik legde mezelf ook een duidelijke beperking op: minstens een jaar werk ik enkel met wat er al is.

Concreet ben ik gestart met het herwerken van mijn academische modelschilderijen. Ooit waren ze studie, nu breng ik ze van vlak naar volume. Plots ontstaat er iets anders: fragmenten die zich rond een vorm plooien, beelden die aan elke zijde verschuiven en abstracter worden.

Het is een experimentele fase. Een work in progress, in de meest letterlijke zin. Ik tast af, probeer, maak fouten. Sommige ingrepen werken niet, andere verrassen. De mozaïek bijvoorbeeld: daar bots ik nog op beginnersfouten, maar net dat zoeken maakt het interessant.

Wat me vooral boeit, is dat het werk opnieuw door mijn handen gaat. Dat het niet vastligt. Dat iets wat af leek, opnieuw opengebroken wordt.

Ik zie wel waar het naartoe gaat.

Op 1 februari en 1 maart kon je de reeks schilderijen Smeltende Stiltes bewonderen. Mieke Smet en Marc Mestdagh gaven een repliek op mijn werk.

Wat ik vooral meeneem zijn de ontmoetingen en de gesprekken . Het blijft bijzonder hoe een tentoonstelling niet alleen een presentatie is, maar ook een moment van uitwisseling.

Dank aan iedereen die langskwam! Voor wie er niet geraakt is, hier enkele beelden voor wie nog even wil binnenkijken.

U kan meer lezen over mijn expo op de website van deWeverij

Wist je dat ik sinds september in de academie van Deinze deelneem aan het projectatelier? Wekelijks komen 9 deelnemers samen om vanuit hun eigen kunstvorm te werken aan een project.

Dit schooljaar was/ is dit een uitdagend project. Iedereen bracht één werk mee uit zijn of haar oeuvre — schilderkunst, beeldhouwkunst, keramiek, textiel of een ander medium.
Dat werk begon een reis.
Telkens drie weken lang kreeg een andere kunstenaar het in handen om er een ingreep, toevoeging of transformatie op te doen. Daarna schoof het door.
Zo ging elk werk doorheen het jaar door acht verschillende handen.

Elk werk kreeg een persoonlijk logboekje/dagboekje.
Daarin kon elke kunstenaar: schetsen maken, woorden, inspiratie en gevoelens noteren, zijn of haar beweegredenen en keuzes toelichten.

Zo ontstond er niet enkel een visuele dialoog in het kunstwerk zelf, maar ook een geschreven en geschetst verhaal naast het werk.

Van iedere fase maakten we een foto.
Op het einde vormden die beelden, samen met de logboekjes, het materiaal voor een collectief dagboek van het proces. Een document dat toont hoe ideeën ontstonden.

Op het eind van het schooljoor in het weekend van 12-14 juni. Verder info volgt.

BiAF was voor mij een leuke en leerrijke ervaring. Het was een uitdaging die me toeliet mijn grenzen te verleggen en nieuwe inzichten op te doen. De organisatie was prima en de standen zagen er verzorgd uit. Met zo’n 2500 bezoekers en een mooi, gevarieerd aanbod lag het niveau duidelijk hoog.

Ik kreeg heel wat positieve reacties op mijn werk, wat de deelname absoluut de moeite waard maakte. Hoewel ik geen nieuwe contacten heb kunnen leggen, ben ik een ervaring rijker en kijk ik met een goed gevoel terug op deze editie.

14 Italiaanse schilderijen prijken aan de muren van restaurant Il Padrino en daar ben ik heel fier op! Ik ben Thomas Cocquyt, uitbater van het restaurant, dan ook dankbaar voor deze kans en wie weet vindt een werk op die manier zijn weg naar een nieuwe eigenaar. Dankjewel aan Thomas, de partner van mijn dochter voor het ophangen van de werken want dat was niet zonder risico!
Wil je graag tafelen in Il Padrino en zo de werken bekijken? Hier kan je reserveren!

In de maand oktober en november staat het werk Smeltende Stilte 6 van de reeks Bevroren Pracht in de kijker.

https://www.belgianart.be/nl/smeltende-stilte-6-8472: Kunstwerk in de kijker op Belgian Art

Drie dagen kuierden mijn man en ik door Venetië: 1 dag Arsenalepaviljoenen, 1 dag Giardinipaviljoenen en 1 dag gingen we op verkenning in de stad. Ik voel me niet geroepen om het thema van de biënnale hier uit te leggen. Je kan er voldoende over terugvinden op het internet. Wij vonden het bij momenten door de vele video’s en installaties en door de maatschappelijke en politieke thema’s die vaak aan bod kwamen, een ‘beladen’ editie. Het is echter altijd te moeite om je onder te dompelen en je te laten inspireren. Je komt met een verruimde blik terug naar huis.

Hieronder vind je een indruk van Arsenale.

Een indruk van Giardini en de locaties in de stad.
Op het San Marcoplein waren aquarellen te zien van Andrey Esionov in het thema ‘strangers’.

Het paviljoen van Zimbabwe is me bijgebleven omdat Moffat Takadiwa tandenborstels, tubes tandpasta, toetsen van een toetsenbord, bankbiljetten gebruikt op 3-dimensioneel werk te maken. Verrassend!

Berlinde De Bruyckere moesten we natuurlijk ook gezien hebben in Abbazia di San Giorgio Maggiore.