Drie dagen kuierden mijn man en ik door Venetië: 1 dag Arsenalepaviljoenen, 1 dag Giardinipaviljoenen en 1 dag gingen we op verkenning in de stad. Ik voel me niet geroepen om het thema van de biënnale hier uit te leggen. Je kan er voldoende over terugvinden op het internet. Wij vonden het bij momenten door de vele video’s en installaties en door de maatschappelijke en politieke thema’s die vaak aan bod kwamen, een ‘beladen’ editie. Het is echter altijd te moeite om je onder te dompelen en je te laten inspireren. Je komt met een verruimde blik terug naar huis.
Hieronder vind je een indruk van Arsenale.
Een indruk van Giardini en de locaties in de stad. Op het San Marcoplein waren aquarellen te zien van Andrey Esionov in het thema ‘strangers’.
Het paviljoen van Zimbabwe is me bijgebleven omdat Moffat Takadiwa tandenborstels, tubes tandpasta, toetsen van een toetsenbord, bankbiljetten gebruikt op 3-dimensioneel werk te maken. Verrassend!
Berlinde De Bruyckere moesten we natuurlijk ook gezien hebben in Abbazia di San Giorgio Maggiore.
Mijn inspiratie is nog niet ten einde maar op een bepaald moment vind je dat de reeks klaar is om te laten zien. Op dat moment bedenk je titels bij de werken, worden ze gesigneerd en als ‘af’ aanzien. Ik deel hier graag het verhaal achter de reeks ‘bevroren pracht’
De boottocht op het gletsjermeer Jökulsárlón, een kort fragment: klik hier
Ik werkte vooral in de academie aan deze reeks. De feedback van Kelly Braekevelt, Stief DeSmet en Barbara Volcke waren daarbij zeker zinvol!
De aanleiding
Een nieuwe reeks werken begint met een impressie die me raakt, die ik wil verwerken en veruitwendigen.
Op reis in IJsland in 2023 waren het vooral de immense ijsschotsen en de gigantische Vatnajökull gletsjer die een enorme indruk achterlieten. Je voelt je als mens zo nietig en klein tov die gigantische natuurelementen. De gletsjer is 2000 jaar geleden ontstaan dus het ijs dat nu losbreekt en in het gletsjermeer terechtkomt is minstens even oud. Deze ijsschotsen waren kunstwerken op zich. Deze impressie wilde ik verwerken in mijn schilderijen. Ondertussen werk ik al een jaar lang op basis van deze indrukken.
Hoe startte ik?
Bij thuiskomst begin ik dan met scrollen door mijn foto’s, op zoek naar beelden. Ahv schetsen zoek ik naar interessante composities, onderzoek ik het kleurpalet.
Het feit dat ik geen overzicht had over mijn schetsen die ik in mijn schetsboeken maakte, frustreerde me. Dus begon ik op een groot doek schetsen naast elkaar te maken… zonder te veel na te denken, zonder drempelvrees. Ik zag wel waar het me zou brengen en ik herademde. De zoektocht was leuk, gaf voldoening, gaf een overzicht…
Aquarel, acryl, olieverf, oliepastel…
Ik tastte verschillende media en middelen af om te ontdekken in welk materiaal ik het beste mijn beeld kon weergeven. Ik ging op verkenning met mijn paletmes, want dat leek me een goed hulpmiddel om texturen van ijs en ijsschotsen weer te geven. Klein formaat maakte het er niet makkelijker op maar toch heb ik me eraan gewaagd, gewoon om eens uit te testen…Hmm, het werkte wel maar geef me maar mijn penselen.
Aquarel en acryl
Hier zie je me een basislaag in aquarel aanbrengen op groot formaat (80x80cm) om dan verder te werken met acrylverf.
olieverf
Het schilderij hieronder is gemaakt in olieverf en werkte ik uit op groot formaat. Ik ben nog niet helemaal tevreden met het resultaat. Deze staat dus nog te wachten op een extra laagje verf.
Toch heb ik het grootste deel van de werken geschilderd in acrylverf. Acryl droogt snel, leunt dus aan bij mijn snelle manier van werken en beantwoordde aan mijn behoefte om groot te werken.
Ik besloot op en bepaald moment om de ijsberg de volle aandacht te geven die hij verdient en deze op een koude donkere achtergrond te plaatsen. Uit praktische overweging schilderde ik op los doek.
Er volgde een tweede op groot formaat en ik was heel tevreden met het resultaat!
Er volgden nog een aantal op kleiner formaat.
rilling
De losse doeken heb ik nadien opgespannen op een frame. Toen ik ‘melting silence 6’ het aan de muur ophing, ging er een rilling door me heen. Ik was emotioneel geraakt door mijn eigen werk! Dat kan alleen maar betekenen dat dit – voor mij althans – een geslaagd werk is. Het schreeuwde precies om aandacht: ‘kijk naar mij’. Het straalt een zekere desolaatheid uit. Ik blijf er maar naar kijken.
Dit jaar is het 100 jaar geleden dat Emile Claus overleed en 175 jaar geleden dat hij werd geboren. Het Mudel in Deinze grijpt dit jaar dan ook aan om deze ‘prins van het luminisme’ extra in de kijker te zetten.
Als student aan KADE Deinze werd ook ik aangezet om aan de slag te gaan met als inspiratiebron het schilderij ‘De Bietenoogst’ (1890).
We werden uitgedaagd om elk met onze unieke en persoonlijke blik te kijken naar dit werk en kregen de opdracht om een schilderij te maken met als enige beperking de verhouding (deze diende gelijk te zijn aan het origineel werk).
Hoe heb ik dit aangepakt? Wel: ik heb ongelooflijk veel respect voor de manier waarop dit werk tot stand kwam. Emile Claus zou het werk ter plekke hebben opgezet, op locatie, op een bietenveld aan de oevers van de Leie. Reden genoeg om eens ter plekke te gaan kijken.
Julie, mijn academiemaatje, en ik vonden de plek terug. Mijn bedoeling was dan om op een later tijdstip terug te keren met mijn schetsgerief om het landschap pleinair te schilderen.
Op een dag in januari was de zon toch eens van de partij en trok ik, lekker ingeduffeld, richting de Leie. Die periode hadden we net de overstromingen door de hevige regenval achter de rug. Daardoor lag de oever van deze idyllische Leie bezaaid met afval! Ik was verbouwereerd en besloot om dit als basis te gebruiken voor dit werk. 100 jaar later op dezelfde plek… de sporen van de mens…sporen van slordigheid, onachtzaamheid, overconsumptie…
Nog tot 9 juni kan je de expo bezoeken in het Mudel in Deinze.
Met je werk naar buiten komen is altijd een verrijking want dan komt je werk in contact met de kijker/de bezoeker. Mensen gaan in dialoog, stellen vragen en op die manier reflecteer ook ik weer over mijn werk.
Op 4 mei was ik te gast bij Kunst(h)art in Gent om een lezing te geven over aquarel.
Ahv een powerpoint gaf ik uitleg over mijn traject en over mijn aquareltechniek. De aanwezigen waren geboeid en stelden interessante vragen. Ikzelf vind het fijn om mijn passie en drive door te geven aan geïnteresseerden.
De feedback was lovend: “Bedankt voor een zeer fijne lezing, de commentaren waren zeer lovend en vele leden voelden zich geïnspireerd”.
Toen de overzichtstentoonstelling van Rothko in Parijs werd bekendgemaakt, begon het al te kriebelen vanbinnen.
Overzichtstentoonstellingen bezoeken vind ik heel fijn! Je duikt immers in het volledig creatief proces dat en kunstenaar doorheen zijn artistieke carière heeft doorlopen. Je kruipt bijna in zijn brein, in zijn leefwereld en leert zijn inspiratiebronnen kennen, de gebruikte materialen en de struikelblokken en valkuilen.
Op 14 maart spoorde ik met de Eurostar richting Fondation Louis Vuitton. De locatie op zich is al de moeite waard! Ook de expo is een verrijking, een ervaring. Je moet deze schilderijen beleven, bekijken en laten binnenkomen.
Hieronder vind je een impressie van de tentoonstelling.
In 2024 start het project “Kunst in de raadzaal”: een toonmogelijkheid voor lokale kunstenaars in de raadzaal, Kasteeldreef 72, 9920 Lievegem.
In maart en april krijg ik de kans om een greep uit de reeks Beyond Reflection tentoon te stellen aan de nu kale muren van de raadzaal. Ik ben trots en verheugd dat mijn werk daar tijdelijk een plekje krijgt.
Je bent van harte welkom om de werken te komen bekijken op
zondag 10 maart van 11 tot 18 uur zaterdag 30 maart van 14 tot 18 uur zondag 14 april van 11 tot 18 uur
Op deze momenten zal ik zelf aanwezig zijn.
De tentoonstelling is op andere momenten NIET vrij toegankelijk.
Tekenwerk vind ik altijd heel boeiend. Het is zo puur, rechtstreeks, intens, spontaan, zoekend… je traceert de potlood- of krijtstrepen van de kunstenaar nog… De aankondiging van deze expo trok dan ook mijn aandacht.
Mijn verwachting werd ingelost: De expo is heel sfeervol en sereen ingericht. Omdat het tekenwerk nauwelijks het daglicht mag zien was de verlichting ook tot een minimum beperkt en dit zorgde voor een bijzondere sfeer.
Eerst wordt toegelicht waarom en hoe de kunstenaars tekenden, daarna schenkt men per ruimte aandacht aan: ontwerpen voor schilderijen, voor decoratieve kunst, voor sculptuur en architectuur, voor wandtapijten om te eindigen met zelfstandige tekeningen
sobere belichtingschets van Rubensschets RubensJordaensschets Rubens: laatste communie van FranciscusJordaens: de koning drinkt
Na deze tijdelijke expo kan je ook nog door alle ruimtes van het museum wandelen zodat je een beeld krijgt van het patrimonium van Plantijn. Een bezoekje waard!
